Dört çocuklu, bekar bir babayım. Son dört aydır çocuklarımla birlikte

Dayanamadım. Kendi halimizi düşünmeden, cebimdeki son parayla onun borcunu ödedim.
Ertesi sabah, çadırımızın yakınında iki cip duruyordu.
Bir görevli yanıma yaklaştı:
“Bu mektup sizin için, efendim,” dedi.
Mektubu açtığımda bembeyaz kesildim. Ellerim titredi, gözlerim doldu. Kendimi zorlayarak sordum:
“Emin misiniz? Bu bir şaka mı… yoksa gerçek mi?”…….

Mektupta adım yazıyordu. Resmi bir dille, birkaç gün önce yaptığım davranışın tespit edildiği belirtiliyordu. Kalbim hızlandı. Çocuklarım hâlâ çadırda uyuyordu. Onlara bir şey mi olmuştu? Yanlış bir şey mi yapmıştım?Görevli sakin bir sesle, mektubu sonuna kadar okumamı istedi.“Toplum içinde nadiren görülen bir vicdan örneği sergilediniz.”Bu cümlede duraksadım. Benzin istasyonundaki an gözümün önüne geldi. İnsanların bakışları, yaşlı adamın titreyen elleri… O an sadece doğru olanı yapmıştım.Bir adres ve saat vardı. “Bugün 14.00.”“Size eşlik etmemiz gerekiyor,” dedi görevli.“Çocuklarım?” diye sordum hemen.“Onlar için de düzenleme yapıldı.”Bu söz beni daha da tedirgin etti. Hayatımda kimse benim için düzenleme yapmamıştı.Ciplere bindik. Şehirden uzaklaştıkça beton yerini ağaçlara bıraktı. İçimde korku ve umut birbirine karıştı. Varış noktasında gözlerime inanamadım: Güvenlikli, büyük bir arazi… Hayatım boyunca sadece filmlerde gördüğüm türden.Bir süre sonra kapı açıldı. İçeri bir adam girdi.Benzin istasyonundaki yaşlı adamdı.Ama bu kez eski montu yoktu. Şık bir takım elbise giymişti.“Evet,” dedi sakin bir sesle. “O günkü adam bendim.”“Paranız yoktu…” diyebildim sadece.Gülümsedi.“Bazen insanların gerçek yüzünü görmek için bir maske gerekir.”Bana bir dosya uzattı. İçinde ev fotoğrafları, okul kayıtları ve bir banka sözleşmesi vardı.“Bu nedir?” diye fısıldadım.“Yeni bir başlangıç,” dedi. “Sizin ve çocuklarınız için.”“Neden ben?” diye sordum.Gözlerimin içine baktı:“Çünkü yoklukta bile insan kalmayı seçtiniz.”O anda çocuklarım içeri koştu. Gülüyorlardı. Ellerinde oyuncaklar vardı.Anladım ki bu sadece maddi bir destek değil, hayatımızın yönünü değiştiren bir sınavın sonucuydu.O gün bir iyilik yaptım.Ama aslında, geleceğimizi kurtardım.